Als je niet op weg gaat komt je nergens

Soms weet je dat het anders moet, dat je verandering wilt.
En toch lukt het niet, je merkt dat je blijft dralen, dat er tegenwerpingen en bezwaren zijn.
Beren op de weg, drempels voor je.

Dus wat doe je? Je schuift het voor je uit, die beer.

Best zwaar eigenlijk zo’n beer.

Je hikt er tegenaan, die drempel. Lijkt ‘ie nou hoger dan voorheen?

De redenen dat je blijft aarzelen liggen vaak in het verleden of de toekomst. Je hebt slechte ervaringen opgedaan, bent teleurgesteld of gekwetst en dat wil je vermijden. Of je kunt niet overzien hoe een beslissing uitpakt: wordt het wel zoveel beter? Misschien ga je er wel op achteruit, misschien worden de beren op de weg wel groter!

Als je niet luistert hoor je ook niks

"Maar is het dan erg wanneer er iemand geluid maakt?" Aan de telefoon een journaliste die probeert erachter te komen wat zo'n Dag van de Stilte nou eigenlijk inhoudt. Ik probeer uit te leggen dat "een maaltijd in stilte", onderdeel van onze stiltedag in Centrum UMAI niet betekent dat je krampachtig je best doet geen enkel geluid te maken. Dat in stilte zijn wat mij betreft niet betekent: hard werken om de geluiden niet te horen. Ik merk steeds meer wat de impact is van regelmatig bewust de stilte opzoeken. En daar is het helemaal niet altijd stil! Vorige week bijvoorbeeld bevond ik mij twee dagen in het bos. Alleen, in stilte. Alleen, die stilte bleek vol met geluiden!

---

De wind door de boomtoppen, vogelt ver weg en soms verrassend dichtbij, geritsel van muisjes en andere kleine diertjes. In de verte geluiden van een snelweg, een vliegtuig, stemmen van mensen. Het gaat eigenlijk niet eens zozeer om die stilte alleen. Ik laat het door mijn aandacht stil worden in mij en ontdek nog steeds hoeveel ruimte daar is. 

Dat is soms de stilte an sich. 

Maar soms ook alle geluiden die ik door mijn aandacht er bewust op te richten zoveel beter hoor. 

Vorige week merkte ik dat ik daardoor onderdeel werd van het bos, de vogels, het geruis. Alsof het niet alleen daar, maar ook hier, in mij klonk. Een wonderlijke ervaring.

Mooi om dat te beleven, en juist ook samen met anderen. 

Klinkt mooi, maar wat heb je eraan?

Het geeft mij veel energie en rust om me regelmatig (en nog steeds te weinig!) terug te trekken en mijn aandacht op de stilte te richten. Toch is het geen geïsoleerde bezigheid. Ik merk steeds meer dat de impact op mijn dagelijkse leven groot kan zijn. Ik word opmerkzamer, heb beter leren luisteren. 

Dat laatste vind ik interessant, geïnteresseerd als ik ben in communicatie tussen mensen.

Ik merk dat het me vaker lukt om niet meteen in een reactie of antwoord te schieten als ik in gesprek ben met iemand. Mediteren maakt me geduldiger, aandachtiger voor wat er eigenlijk echt gezegd wordt. Daardoor merk ik vaker op hoe we geneigd zijn als we communiceren om direct met een reactie te komen. "Ja heb ik ook, want..." Had je wel alles gehoord wat de ander zei? 

Of denk je al te weten wat er komen gaat? Maar hoe weet jij wat de ander bedoelt? Hoe vaak zijn we niet bezig met zenden? We vullen in vanuit onze eigen ervaring, of laten een primaire emotie meteen alle ruimte, of geven goede raad waar niet om gevraagd is. Allemaal een-richtings verkeer. Het voelt makkelijk om te doen, je hebt de touwtjes in handen.  

Het is toch ook gewoon fijn om te laten merken dat je weet hoe het zit, of dat je het verhaal van de ander herkent, of nog een goed idee hebt of alle informatie over een bepaald onderwerp... Dat geeft een prettig gevoel. Jij bent immers degene die richting geeft aan het gesprek...Althans zo lijkt het.

Maar dat is niet waar. 

Je hebt als je dit doet namelijk nog helemaal niet geluisterd. Luisteren gaat over wat anders: het is verbinding maken met de ander, hetgeen de ander zegt echt op je in laten werken, en even daar, bij de ander laten. Misschien heb je er zelfs nog wel een vraag over. Nog meer duidelijkheid: "Bedoel je...?"

Even alle aandacht op de ander. Dan hoor je meer. Dan is er contact. Dan lopen gesprekken ook ineens veel beter. Dan maak je weer samen onderdeel uit van het gesprek.

En dan heeft de ander ook meer ruimte voor wat jij te zeggen hebt. 

Gewoon. Vanzelf.

Want als je echt luistert hoor je veel meer. En word jij ook meer gehoord.

En als we het nou eens gewoon over liefde hebben?

Waarom lijkt het zo makkelijk om cynisch te zijn, onverschillig? Achteloos en onopmerkzaam voor de wereld om ons heen, voor de kleine wondertjes die er soms zijn, voor de schoonheid van het leven om ons heen?

Waarom sluiten we ons vaak af voor mensen om ons heen? Negeren we een onuitgesproken uitnodiging, veroordelen we en nemen we afstand in plaats van dat we verbinding aangaan.

Ik denk dat als we dat doen we het doen uit angst. Angst dat de ander ons niet ziet of hoort, ons zal veroordelen of cynisch benaderen. Angst dat ons verlangen om verbonden te zijn niet herkend wordt.

Fietsmeditatie

Maandagmorgen, lente. Op weg van de ene naar de andere afspraak, op de fiets. Gedachten drijven alle kanten uit. Opeens voel ik bewust de zon op mijn gezicht, een frisse mengeling van warmte en een lentebries.

Mijn oren openen zich: vogelgezang, klaterend water ergens uit een tuin. Een boor of schuurmachine in de verte. Geruis van verkeer op de achtergrond. Ik fiets tussen tuinen door.

Mijn ogen vangen de lange voorjaarsschaduwen op het fietspad, een mooi symmetrisch patroon. Kijk hoe een zonnestraal mij dit patroon aanwijst.



Op mijn huid voel ik de wind, nog fris van de vorst van vannacht. Haartjes in mijn neus bewegen met de in- uitstroom van lucht.

Mijn adem, laag in mijn lichaam.

Benen die de trappers bewegen, handen aan het stuur - de wind kriebelt zacht op mijn huid. Of is het de zon? Ik voel de wervels van mijn ruggengraat, mijn nek, daar zit nog wat spanning. Ik volg mijn adem naar binnen; en weer naar buiten.

Ik voel me ontspannen, aanwezig.

Doet u mij maar wat meer flow!

Door een vraag van Francis van Kleeff : Hoe werkt dat voor jou met moeiteloos leven; 'Go with the flow?' buitelden opeens gedachten en zinnen die al weken door mijn hoofd gingen in één stroom door elkaar en vormden een verhaal. Moeiteloos…

Ik ben een harde werker. Hard werken vind ik leuk, het geeft me energie en er is zoveel wat ik wil. Al van jongs af aan ben ik altijd wel ergens mee bezig, een plan, een idee, iets wat nog af moet…kortom: ik houd van actie. 

Door omstandigheden ben ik er in mijn leven regelmatig mee geconfronteerd dat mijn energie niet oneindig is. Ik ben meermalen (soms vrij hardhandig) geconfronteerd met mijn grenzen en merkte dat ik dat moeilijk vond (ehh… vind ;-))

Schoon schip maken

Neem jij weleens de tijd om op te schonen? De oerhollandse traditie van de voorjaarsschoonmaak is niet voor niets. Wapperende kleden aan de waslijn, nieuw behangetje, de vloer in de boenwas, emmers met sop, bezems en stoffers… het heeft wel degelijk een functie.

Alle spullen die je hebt bekijken, door je handen  laten gaan en bij jezelf nagaan of je ze eigenlijk nog nodig hebt. Wegdoen wat versleten is of wat je toch al lang niet meer gebruikt hebt. Ga eens na bij jezelf waarom je bewaart? Waar houd je eigenlijk aan vast? Wat wil je niet loslaten? 

En als je het weg zou doen: waar ontstaat dan ruimte voor? Durf jij schoon schip te maken?

Dertig Dagen Dankbaar

“Dankbaar moet je zijn, nederig en klein”; wie kent nog het liedje van Robert Long uit de jaren zeventig van de vorige eeuw? De tijd dat je door je ouders letterlijk om je oren werd geslagen om dankbaar te zijn. ‘Zeg eens netjes dank je wel’.

Dankbaar: dat had iets te maken met ‘verschuldigd zijn’ met ‘zo hoort het’ met, inderdaad, nederig en klein zijn tegenover een groter iets of iemand. Vaak in een religieuze context.
 Ik had er een hekel aan, dat dankbaarheids- gedoe. Omdat niet gevraagd werd naar wat ik er nou ECHT van vond, ik werd geacht te doen ‘wat hoort’. Je krijgt iets aan geboden en zegt netjes dank je wel. Het werd zelfs niet gewaardeerd wanneer je zei dat je het eigenlijk niet leuk vond (gekregen kleren), niet lekker (de andijvie van je oma). 

Het leerde mij dat ‘zo hoort het’ voorrang krijgt op ‘zo voelt het’ en ook dat dankbaar verbonden was met; niet vrij zijn. En, misschien wel het belangrijkste: dankbaar is verbonden met jezelf kleiner maken dan je bent. 

Een woord wat ik om al die redenen eigenlijk niet graag gebruikte.

Als je deelt ontvang je meer

Deel jij weleens met anderen? Je gedachten, je inzichten, je inspiratie, je diensten? Ik bedoel: echt delen, met aandacht voor degene die ontvangt. Delen omdat je daar plezier in hebt, omdat het je blij maakt als iets van jou goed terecht komt bij iemand anders. Delen is twee -richtingsverkeer, is niet gedachteloos de wereld in zenden. Delen heeft te maken met aandacht. Aandacht voor je mogelijke ontvangers en voor de potentiële mogelijkheden van anderen. Deel jij weleens een goed idee? Of houd je die eerst voor jezelf omdat je bang bent dat anderen er misschien mee aan de haal gaan? Zonder verwachtingen? Ben je bang dat je tekort komt als je zomaar deelt? Hoe vaak komt ‘ja- maar’ voor in je taalgebruik (en denk je stiekem dat er niet genoeg is voor iedereen?) Als je deelt deel je dan zonder verwachting op een wederdienst of –product? Kan dat wel; belangeloos delen?

Goede voornemens: Ik zeg: Achterlaten!

Alle mensen die zich oudejaarsnacht of nieuwjaarsdag (weer) goede voornemens hebben gemaakt om niet meer te: roken, drinken, ongezond eten, lang achter de pc/Ipad te zitten of die zich voornamen juist meer te bewegen, ontspannen, werken, ondernemer roep ik hierbij op: 

Stop ermee! 

Goede voornemens maken is ook een vorm van uitstel gedrag. 

Sta jij weleens stil?

Even stilstaan...Voor iemand die graag 'gaat' geen gemakkelijke opdracht.Ik ben zo iemand die graag onderweg is, er zijn altijd ideeën, er is altijd wat te ontdekken, er is altijd nog meer. Ik krijg energie van creëren, van ondernemen.  Het maakt me blij en de energie gaat bruisen; en nog meer ideeën buitelen dan over elkaar. Toch heb ik ook geleerd dat even stilstaan soms meer beweging creëert dan almaar doorgaan. Daardoor kunnen ideeën vorm krijgen, wortelen en behoud ik mijn energie. En even stilstaan doet me ook meer beseffen waar ik al ben, een waardevol inzicht.

Mijn kwaliteit is: overal mogelijkheden te zien. Dat is een motor in mij die me steeds weer nieuwe gebieden doet ontdekken. Voor een ondernemer een prima eigenschap; zo blijf ik creatief en in beweging.
Leerpunt voor mij is naast alle beweging ook aandacht te hebben voor stilstaan, Even niets dan ervaren wat er nu al allemaal is. Ik leer dat steeds meer en leer ook steeds meer wat het me brengt. Ervaren en beleven wat er allemaal al is, wat er bereikt is is een enorme bron van energie. Een heel andere energie dan die me een nieuw plan doet uitdenken. De energie van stilstaan geeft me een gevoel van verwondering, en vaak ook dankbaarheid, soms ontroering. Wauw! Dit is er allemaal al! Als ik dit ervaar merk ik dat mijn ideeën vervolgens meer ingebed worden in een geheel, ze zijn meer geïntegreerd en onderdeel van de ziel van mijn onderneming, van wie ik ben. Het geeft me een diep gevoel van tevredenheid en rust en het voelt goed om vanuit die rust vervolgens verder te creëren. Naast ondernemen dus ook opnemen. Ik ben het nog aan het leren en ben blij met de stappen die ik zet. Regelmatig mediteren helpt mij met aandacht te zijn bij wat ik doe.
Wat helpt jou om regelmatig stil te staan?

Aandacht trekkers

Afgelopen week raakte ik verzeild in de discussie die ontstond na de publicatie van de blog Stop! Hou op! Van Tine de Jong. Al snel na de publicatie buitelden de reacties over elkaar heen. De blog ging over het in haar ogen groeiend gebrek aan respect voor andermans grenzen en de beledigende toon van veel internet publicaties; blogs, tweets en dergelijke onder ander op Alphens.nl  Ik ben het helemaal met haar eens en heb me ook al een aantal keren in mijn blog verbaasd over de vrijheid die mensen nemen en het gebrek aan verantwoordelijkheid wat ze laten liggen in communicatie met anderen. Met name op internet. Volgens sommigen moet je wel scherp en fel zijn anders trek je geen lezers. Ik vraag me ten eerste af wat je dan voor lezers wilt eigenlijk, ten tweede hoe serieus je jezelf dan eigenlijk neemt. Vooral interesseert me de onderliggende opvatting dat je vooral door middel van veel opschudding en kabaal de aandacht zou trekken. Jazeker: als er iemand op straat loopt te schreeuwen valt dat op en kijk ik om of blijf staan om te zien wat er aan de hand is. Als ik dan zie dat iemand in het wilde weg de wereld ter verantwoording aan het roepen is, grof of beledigend draai ik me om en loop door. Of, als ik zo aangesproken wordt probeer ik er wat van te zeggen. Maar veel gebeurt er verder niet. Als je je eigen opinie belangrijk genoeg vindt om hem de wereld in te sturen neem ik aan dat je anderen daarmee wilt bereiken, discussie over inhoud op gang wilt brengen, iets wilt veranderen. Hoe trek je eigenlijk echt aandacht? En is reactie op je uitlatingen aandacht? Aandacht is voor mij aanwezig zijn en in contact. Interactie. Een- richtings verkeer boeit mij niet. Misschien grappig, misschien vervelend of ergerlijk en dan verdwijnt het weer. Er is geen aandacht voor het publiek, en van interactie is geen sprake (heen en weer gooien van je eigen argumenten en het posten van reactie na reactie op een blog zou je interactie kunnen noemen maar zo zie ik dat niet als er geen sprake is van wederzijdsheid). In communicatie en presentatie is het een gouden regel: Als je de juiste balans vindt tussen aandacht bij jezelf en aandacht bij de ander bereik je je publiek en kun je anderen in beweging brengen. Aandacht hoef je dan niet te trekken, die is er gewoon en die blijft, omdat je verhaal echt is zonder effectbejag. In de soms weer verhitte discussies van de week dacht ik aan wat ik ooit leerde in een van mijn eerste banen als groepsleidster: als de hele groep jongeren op zijn kop stond en over elkaar heen buitelde ik geschreeuw en gegil kreeg ik echt geen aandacht door mee te gaan schreeuwen. Ik kwam erachter dat ik door heel stil en aandachtig te blijven staan en wachten respect afdwong waardoor ze uiteindelijk naar me konden luisteren.

Kiezen voor stilte

Geen blogposts van mij de afgelopen weken. Niet dat er niets was wat me bezig hield, integendeel. Maar het was even genoeg. Werk, gezin, familie en wat er allemaal nog meer voorbij kwam. Teveel soms om in een dag te kunnen passen. Een Centrum voor Bewust Zijn dat steeds meer bezoekers trekt daagt mij uit zelf dicht bij mijn eigen bewust zijn te blijven. Alleen dan zal het met mij en met het bedrijf goed blijven gaan, daar ben ik van overtuigd. Bewust zijn heeft voor mij alles te maken met aandacht, ruimte voor stilte.

De waarde van het leven

Zaterdag 16 april 12.00 uur, de Ridderhof, Alphen aan den Rijn. In stilte staan bezoekers en winkeliers bij elkaar op het middenplein en herdenken de afschuwelijke gebeurtenissen van precies een week daarvoor. Het gebruikelijke geroezemoes is weggeëbd. Voor mij komt in die stilte alles samen in een overweldigend besef van de waarde van het leven.

Alphenindewolken on line

Geinspireerd door de mooie wolken formaties van afgelopen tijd klikten er opeens een paar ideeen die al langer door mijn bewustzijn zweefden in elkaar en kan ik de geboorte van de nieuwe blog Alphenindewolken.blogspot.com aankondigen. Een blog met aandacht voor wat goed en mooi is in mijn leven, jouw leven en de wereld in het algemeen. Klik op de link en neem een kijkje en ik hoop op veel positeeve bijdragen!

Een tropische verrassing in hollandse mindful ervaring

De tropische temperaturen verleiden me ertoe om alles in een lagere versnelling te doen.
Ik wou bijna schrijven ‘dwingt me ‘maar zo voelt het niet. Want eerlijk gezegd bevalt het me eigenlijk wel. Ik ben erg geneigd om mijn leven in de vijfde versnelling te leven: snel even dit vlug even dat en tussen door nog even…
Net zat ik op de fiets en viel me ineens de rust om me heen op; mijn aandacht werd getrokken door het geluid van vele vogels in de bomen rondom, ik voelde de wind langs mijn blote armen strijken en hoorde hem ruisen in de blaadjes van een berk. Mijn aandacht vernauwde zich in het moment en als vanzelf vertraagde mijn tempo. Direct voelde ik mijn lichaam ontspannen. Ik realiseerde me hoe prettig dat voelt; door de ontspanning meer ruimte voor energie, mijn adem wat dieper en mijn zintuigen open voor alle indrukken om me heen.
Niks meer even snel een boodschap doen! Een klus die ik nog moest doen transformeerde in een ‘mindful’ fietstochtje; vol van heerlijke zintuiglijke ervaringen: zon, wind, zomergeuren, plotselinge loomheid van mijn lichaam, kleuren rondom, het licht en schaduwspel, de warmte op mijn huid…
Het gaf me energie om dat allemaal bewust in me op te nemen.

Vervolgens peinsde ik nog even wat verder over de wisselwerking tussen aandacht en vertraging; door het tempo even wat lager te zetten is er ruimte voor aandacht voor de ervaringen in het nu. Door mijn aandacht op de ervaringen in dit moment te richten vertraag ik als vanzelf. Mooie tip om mee te nemen!

Een rare maand

Een rare maand, mei. Veel vrije dagen waardoor het ritme van de weken wat uit de pas gaat lopen. Juist daardoor ook veel ruimte om op te laden en nieuwe energie op te doen.Ik ervaar de natuur momenteel als een prachtige inspiratie bron voor het opdoen van nieuwe energie. De uitbundig bloeiende velden en bermen met fluitekruid, de grote bladeren van de bereklauw, nu in mei nog overal de bloesems die soms in een storm door de straten waaien. Alles in de natuur krijgt vorm, bloem en vrucht: één grote bundeling van energie. De avonden zijn langer en wat is het heerlijk om na het eten ‘s avonds nog even de fiets te pakken en een ritje in de omgeving te maken. Hier in het Groene Hart met al zijn weide landschappen is de natuur wel erg mooi. Ik werd me ervan bewust hoe vaak ik eigenlijk onbewust door al dit moois fiets. Plannen makend voor de komende week, denkend over een voorval of gesprek wat geweest is; eigenlijk dus overal met mijn aandacht behalve in het nu.
Op een avond toen ik een van de kinderen naar sporttraining bracht bracht dit besef me opeens op een spelletje wat we sindsdien al een paar keer met veel plezier gespeeld hebben. Een bepaalde tijd (tot de volgende brug, tot het water etc) houden we allemaal onze mond en gaan we 10 mooie dingen sparen die we zien, ruiken, horen.
Na die tijd vertellen we aan elkaar welke 10 dingen we verzameld hebben. De kinderen vinden het leuk, ik ook en wat ik merk is, dat we ons met zijn allen opeens veel bewuster zijn van alles om ons heen. Ik merk dat het ontspant en vrolijk maakt. Het is leuk om te zien hoe opmerkzaam kinderen kunnen zijn in soms heel kleine dingetjes: ‘de golfjes op het water’, ‘een mooi vogelgeluidje’, ‘ik voelde een windvlaagje’. Opeens is er weer aandacht: om te zien, ruiken, te voelen.Het is verrassend om te merken hoeveel energie dat geeft, ik voelde me echt opgeladen aan de natuur.

Bewust Zijn in de file

Snel even je mail checken voordat je de deur uitvliegt naar een volgende afspraak. Onderweg word je gebeld; terwijl je probeert tot een gezamenlijke datum voor een overleg te komen luister je met een half oor naar de file meldingen: hè bah, nu alweer 3 kilometer op de A4, dat wordt haasten straks.
Snel maar even een sms-je sturen dat je waarschijnlijk later bent. Terwijl je je bericht intypt met een half oog op de file voor je, zie je dat er een nieuwe bericht is binnengekomen. De auto achter je toetert dat je door moet rijden, op de radio hoor je muziek; hé die plaat heb je al lang niet gehoord!
Herkenbare situatie?
Iedere dag in ons leven is vol van prikkels: geluiden, beelden, berichten… Voortdurend komen er van buiten af indrukken op ons af. Dat betekent dat onze aandacht en daarmee onze energie een groot deel van de dag extern is gericht. Daarmee kunnen we contact verliezen met wat we nu zelf eigenlijk willen en kunnen, met het hier en nu.
Gevolg kan zijn dat we ons chaotisch, ongeconcentreerd, geïrriteerd en uitgeput gaan voelen, gedeprimeerd en uitgeblust.
Om vanuit energie en evenwichtig in het leven te blijven staan is het goed om regelmatig bewust de aandacht naar binnen te richten en bewust te zijn van hoe het NU met ons is. Gewoon: om de balans even te voelen, om energie op te laden, en even bewust contact met jezelf te maken.
Daar zijn niet perse ingewikkelde of tijdrovende technieken of methodieken, een speciale cursus of aparte plek voor nodig.
Je kunt op veel momenten gedurende de dag even Bewust Zijn. Waar het om gaat is dat je even bewust je aandacht richt op jezelf. Hier en nu.

Oefening voor Bewust Zijn in de file:
Een oefening die je bijvoorbeeld in de file, bus of trein gemakkelijk kunt doen: Richt je aandacht op hoe je zit, voel je voeten op de grond en ‘reis’ met je aandacht even bewust je voetzolen langs. Voel je zitvlak op de bank of stoel, je rug tegen de leuning en adem uit. Stel je voor dat je met je uitademing alle spanning en vermoeidheid in je lichaam als met een douche straal mee laat stromen. Langs je ruggengraat en benen en via je voetzolen je lichaam uit. Dit kun je een paar keer herhalen.
Als je merkt dat je afgeleid wordt, richt je je aandacht weer op je adem en probeer je je uitademing weer te volgen je lichaam door naar je voetzolen.
Door je aandacht zo van boven in je lichaam naar beneden te laten gaan ‘zakt’ je energie, word je ademhaling wat dieper en zul je kunnen voelen dat je rustiger wordt.