Vakantie gevoel moet je loslaten

Op dit moment kunnen we nog genieten van een paar mooie zomerse dagen. Ik hoop dat iedereen een heerlijke zomer heeft gehad, en even de dagelijkse drukte los heeft kunnen laten. In de vakantie periode lijkt het of de tijd anders loopt, of misschien is het wel zo dat ik er anders mee omga. Ik heb het heerlijk gevonden in de vakantie om de dag zich te laten ontrollen en maar te zien wat ik ging doen. Geen tijdschema's en - afspraken, soms gewoon een beetje om me heen kijken. Alles wat we wilden doen kon vaak ook de dag erna, of nog een dag later. Al het moeten, verplichtingen en afspraken konden even worden losgelaten. Nu ik terug ben en langzaam aan het werk ga merk ik dat ik graag dat gevoel van rust en ruimte wil vasthouden. Want daar genoot ik zo van, dat gaf me energie. 'Je zou dat vakantie- gevoel vast moeten houden', hoorde ik mezelf zeggen tegen verschillende mensen. 'Heerlijk op je af laten komen wat er komt, genieten van het moment...'

Ja, je kan wel op je kop gaan staan! Quantummechanica en berenklauwen

‘Zo is het nu eenmaal’, ‘Dat zijn gewoon de feiten’, ‘De dingen zijn zoals ze zijn en iets anders kun je er niet van maken’.

Ben jij het daarmee eens? Dan ben je vast geen autonome denker…

Waar of niet waar? Het hangt er maar van af hoe je kijkt. En, trouwens ook: WIE er kijkt. In de quantummechanica zijn ze er al lang achter: degene die waarneemt beïnvloed hetgeen wordt waargenomen waardoor de uitkomst van hetgeen wordt waargenomen kan variëren. Eeuwen lang dachten natuurkundigen dat er zoiets als absolute wetten ten grondslag aan ons bestaan liggen. Sinds midden vorige eeuw weten we dat dat helemaal niet zo is. Licht bestaat uit deeltjes en uit golfjes, het hangt er maar van af hoe je kijkt. Een grappige uitleg in mensentaal vanquantummechanica en verschillende manieren van waarnemen vind je hier.

Is er dan niemand die even nadenkt? Uitpluggen en inzoomen

Ik ben dol op de actualiteit, vind het leuk om trends en nieuws te volgen. Ik hou van de snelheid van de Sociale Media, de ideeën die over elkaar heen buitelen, de inspiratie door links naar sites, ideeën die geopperd worden.  

Drie jaar geleden dacht ik daar nog heel anders over; lees maar wat ik schreef in mijn blog Getwitter

Inmiddels ben ik zelf volop deelnemer aan dit circus en ik geniet ervan. Toch blijf ik ook wel een beetje mezelf hoor! 

Het is maar net hoe je wilt kijken…

Ik lees bijna geen kranten meer, en als ik het doe vooral de achtergrond artikelen. Actualiteitenprogramma’s en praatprogramma’s boeien me niet. Alleen het jeugdjournaal kan me nog wel eens boeien. Ik verbaas me namelijk steeds meer over de eenzijdige focus van de media op wat er  mis is, wat er fout gaat, waar het aan ontbreekt. Wat zegt dat over onze collectieve kijk op de werkelijkheid?Er is net zoveel reden om de kranten te vullen met datgene wat goed gaat, verrassende ontdekkingen, baanbrekende initiatieven, positieve ontwikkelingen. Economie is ook maar een idee. We doen of de economische voorspellingen gebaseerd zijn op controleerbare feiten maar de praktijk van de laatste jaren wijst uit dat als ergens achteraf volkomen uit de lucht gegrepen voorspellingen gedaan zijn dit in de economie is.

Fietsmeditatie

Maandagmorgen, lente. Op weg van de ene naar de andere afspraak, op de fiets. Gedachten drijven alle kanten uit. Opeens voel ik bewust de zon op mijn gezicht, een frisse mengeling van warmte en een lentebries.

Mijn oren openen zich: vogelgezang, klaterend water ergens uit een tuin. Een boor of schuurmachine in de verte. Geruis van verkeer op de achtergrond. Ik fiets tussen tuinen door.

Mijn ogen vangen de lange voorjaarsschaduwen op het fietspad, een mooi symmetrisch patroon. Kijk hoe een zonnestraal mij dit patroon aanwijst.



Op mijn huid voel ik de wind, nog fris van de vorst van vannacht. Haartjes in mijn neus bewegen met de in- uitstroom van lucht.

Mijn adem, laag in mijn lichaam.

Benen die de trappers bewegen, handen aan het stuur - de wind kriebelt zacht op mijn huid. Of is het de zon? Ik voel de wervels van mijn ruggengraat, mijn nek, daar zit nog wat spanning. Ik volg mijn adem naar binnen; en weer naar buiten.

Ik voel me ontspannen, aanwezig.

Goede voornemens: Ik zeg: Achterlaten!

Alle mensen die zich oudejaarsnacht of nieuwjaarsdag (weer) goede voornemens hebben gemaakt om niet meer te: roken, drinken, ongezond eten, lang achter de pc/Ipad te zitten of die zich voornamen juist meer te bewegen, ontspannen, werken, ondernemer roep ik hierbij op: 

Stop ermee! 

Goede voornemens maken is ook een vorm van uitstel gedrag. 

Stop nou maar met dat zoeken naar Balans! (deel 2)

Het was blijkbaar niet voor niets dat ik een Blogkermis over zoeken naar balans heb georganiseerd...

Ik ben nergens zoveel mee bezig geweest als met balans de afgelopen tijd. Werd geconfronteerd met dat Balans bij mij vaak lijkt te moeten ontstaan vanuit de uitersten. Dat is in ieder geval hoe ik ermee omga maar dat kost natuurlijk erg veel energie.

Voor mij blijkt het een voortdurend proces van bewust zijn. Stilstaan bij wat me werkelijk beweegt en daar naar handelen. Dat proces gaat met vallen en opstaan en is in zichzelf een boeiend gebeuren.

De waarde van het leven

Zaterdag 16 april 12.00 uur, de Ridderhof, Alphen aan den Rijn. In stilte staan bezoekers en winkeliers bij elkaar op het middenplein en herdenken de afschuwelijke gebeurtenissen van precies een week daarvoor. Het gebruikelijke geroezemoes is weggeëbd. Voor mij komt in die stilte alles samen in een overweldigend besef van de waarde van het leven.

Stop nou maar met dat zoeken naar balans!

Het is nogal in om bewust bezig te zijn met Balans. Minder stress; meer wellness. De bedrijfstak waar de grootste groei is geweest afgelopen twee jaar, en die nog steeds groeit is die van de Wellness. Zen is In. Aandacht voor je lijf alleen is niet genoeg, meditatie is hot. Balans lichaam en geest, balans prive en werk...

Wat is dat toch met die balans? Is het dan niet goed zoals het is? Mag je soms niet meer uit je evenwicht, in de put, moe, depri zijn?

Ben jij ook zo bang om niet te geven?

Vanochtend werd ik al vroeg verblijd door mijn dochter met een zelfgemaakt Valentijnshart. Niet echt een verrassing want ik had haar geholpen met het recept voor het brooddeeg en met haar meegedacht over de andere cadeaus. Toch realiseerde ik me opeens dat ik het wel sneu vond dat ik voor haar niet een cadeautje retour had. Stom dat ik daar niet aan gedacht had! Maar ik hoef toch niet automatisch wat terug te geven?

Nou ja het is nog een klein meisje die ik graag ook verras en blij maak met een leuke attentie.

Maar ik doe niet mee met Valentijnsdag. Dat is al jaren zo. De eenzijdigheid en het gebrek aan creativiteit, de voorgeprogrammeerde rode en roze cadeaus. Het heeft voor mij niets met bewust geven en ontvangen te maken. Het is een invuloefening en het wordt ons steeds makkelijker gemaakt. Het wachten is op de eerste app. die voor jou een kado uitzoekt, inpakt,er een lief kaartje bij doet en zorgt dat het op het juiste moment bij de juiste persoon bezorgd wordt. Zonder dat je daar zelf nog iets aan hoeft te doen.

Bewust Zijn als ondernemer: afstemmen op je kompas

Vol enthousiasme, passie en energie begin ik mijn Centrum voor Bewust Zijn. Niet gehinderd door een compleet overzicht van wat me allemaal te wachten staat en waar ik voor kom te staan spring ik enthousiast in een tot dan toe volkomen onbekende wereld van regels en vergunningen, leveranciers en architecten, contracten en tarieven, onderhoud en reparatie van vastgoed, PR en advertenties, onderhuur enzovoort enzovoort. Ik heb een drijfveer, een passie en het is ‘full speed ahead’ om daar vorm aan te geven.

Een paar maanden later word ik op een ochtend wakker en voel ik me alleen nog maar moe. Waar mijn passie gebleven is weet ik dan even niet meer. Waar is het misgegaan?

Stil staan bij wat je werkelijk beweegt

Ik voel me zeer aangesproken door het thema van de Maand van de Spiritualiteit. Deze is 30 oktober begonnen, thema dit jaar is is: ‘Tijd maken’. Ieder jaar is de maand november Maand van de Spiritualiteit en wordt er gedurende de maand extra aandacht gevraagd voor inspiratie en zingeving (www.maandvandespiritualiteit.nl)

Ik worstel al enige tijd met het begrip ‘tijd’ in mijn leven. Volgens de site van de MvdS ben ik daar niet de enige in. Tijd is een schaars artikel geworden, in ieder geval in mijn leven. Toen een paar jaar geleden een van de kinderen eens vroeg: ‘ als je de loterij zou winnen wat is dan je liefste wens?’  en ik daar eens echt serieus over nadacht kwam ik erachter dat al mijn wensen te maken hebben met ‘tijd hebben voor…’ Blijkbaar was (en is) dat er te weinig.

‘Niet gek’, zeggen dan familie en vrienden. ‘Met twee bedrijven, een druk gezin en alle hobby’s die jij hebt….’ Ja maar, bedacht ik me, het zijn toch allemaal dingen die ik leuk vindt? Ik kies er ook zelf voor. Toch? Maar ik bevind me ook te vaak in de situatie dat ik geen tijd heb voor… en dat ik me overbelast voel door alles wat er moet. Blijkbaar is de dagelijkse praktijk toch weerbarstiger.

Ik vind het logisch dat het thema ‘ tijd maken’  gekoppeld wordt aan spiritualiteit. Spiritualiteit is voor mij: stilstaan bij waarvoor je eigenlijk doet wat je doet. Los van de waan en drukte van alledag. Terug naar de basis. Door een aantal gebeurtenissen de laatste tijd werd dit besef in mij weer wakker gemaakt. Waar gaat het nu eigenlijk om? Als het er echt op aan komt, meestal in tijden van ernstige ziekte of bij overlijden blijkt dat er een heleboel wegvalt of best even kan wachten. Opeens is er dan tijd voor de dingen die er echt toe doen.

Gek eigenlijk, bedacht ik me. Als ik op dit soort momenten wel contact heb wat echt belangrijk is, dan zou dat op andere momenten toch ook moeten kunnen? Raar dat ik het dus blijkbaar wel weet maar er vaak niets mee doe. Ik besefte dat het alles te maken heeft met bewuste keuzes maken. En daar is tijd voor nodig. Even afstand van de drukte en het rennen en stil staan bij wat belangrijk is.

‘Stilstaan bij wat je werkelijk beweegt’ bedacht ik eens. Een mooie zin die alles zegt. Ik merk dat wanneer ik niet regelmatig weer even terug ga naar deze basis mijn accu leegloopt. In de rust en de lege tijd ontstaat de inspiratie en gaat mijn creativiteit stromen. Daardoor voel ik me weer meer verbonden met de dingen die ik doe. Als ik dingen doe die mij echt raken, waar ik door bewogen wordt, kom ik zelf ook meer in beweging. Dan gaat het bruisen en borrelen de ideeën op. Uitdaging voor mij is om dan niet meteen met al die ideeën aan de gang te gaan maar ze lekker te laten borrelen en toch steeds weer terug te keren naar de rust en de stilte. Dit heeft te maken met bewuste keuzes maken. Ik besef dat ik zelf de keuze maak, al is het vaak niet helemaal bewust, om alles te doen wat ik doe. Ik kan ook kiezen om dingen niet te doen. Ik schreef een tijdje geleden over ´lege tijd´, ik zelf kan de keuze maken om lege tijd te creëren. Dat vind ik erg moeilijk. Er is heel veel waar mijn interesse naar uit gaat, er is ook veel wat ik kan. Daar ben ik blij mee, want deze veelzijdigheid maakt mijn leven rijk. Ik besef dat het voor mij lijkt of ik mijzelf iets ontzeg wanneer ik de keuze maak om dingen niet te doen. Het is allemaal zo leuk, ik wil het graag, eigenlijk beleef ik er plezier aan…

Daarmee zet ik mezelf klem want als ik alles blijf doen, dus wanneer ik niet kies, wordt het één aaneenschakeling van activiteit en bouwt de stress zich snel op. Datgene wat ik eigenlijk leuk vindt en waar ik energie van krijg zit door alle activiteit dan zo dichtgemetseld dat het juist stress verhogend is. Het is dus niet zo dat ik mezelf wat ontzeg door te kiezen, ik geef mezelf wat: plezier, energie, inspiratie. Ik ontzeg mezelf deze belangrijk zaken juist wanneer ik niet kies.

Ik hou sinds kort groen en rode kaarten bij (met dank aan http://www.geraldinenesbitt.com/!). Groene kaarten voor datgene wat me energie geeft, rode voor dat wat me energie kost. Het geeft veel inzicht in mijn dagelijkse bezigheden. Sommige dingen die ik beschouwde als ‘dat moet nou eenmaal’ bleken me plezier te geven. Ook merk ik dat ik energie haal uit activiteiten die ik er maar een beetje bij deed. En omgekeerd: dat sommige zaken die tot mijn takenpakket behoren me helemaal geen energie geven. Het bewust zijn hiervan mij helpt om tijd vrij te maken voor zaken die er voor mij echt toe doen. Zo blijf ik trouw aan mezelf en blijf ik mezelf ook voeden. Het vraagt wel periodiek onderhoud. Ik merk dat het mij helpt om over het bovenstaande regelmatig met anderen te praten en anderen ook van mijn voornemens op de hoogte te brengen. Dat maakt dat ik concreet aan de slag blijf met bewust

De kracht van het woord

Waarom roddelen mensen? Roddelen is kwaadspreken over iemand anders die er niet bij is. ‘Schelden doet geen pijn’ leerde ik vroeger. Daar ben ik het niet meer mee eens. Schelden doet wel degelijk pijn. Je kunt jezelf heel goed leren daar immuun voor te worden, maar het gebruik van negatieve bewoordingen heeft altijd een destructief effect en creëert afscheiding en leidt tot afstand. In het groot zijn daar afschuwelijke voorbeelden van. Kijk naar Rwanda begin jaren negentig waar Hutu’s via de radio de Tutsi’s stelselmatig als ‘kakkerlakken’ aanduidden. Door deze oproepen verwerd een gehele bevolkingsgroep in zeer korte tijd tot ongedierte. De stap om dan tot moorden over te gaan is niet meer zo groot. Een kakkerlak om zeep brengen is immers niet zo erg.

Een ander voorbeeld en dichter bij huis is de evolutie van terminologie in de verstandelijk gehandicapten sector van ‘idioot’ en ‘mongool’ tot ‘zwakzinnig’ en ‘zwakbegaafd’ en tegenwoordig ‘mensen met een verstandelijke beperking’. De lading van het woord werd steeds weer te negatief bevonden, er werd wat anders verzonnen, tot dat weer een te negatieve betekenis kreeg. Een woord op zich is natuurlijk neutraal, het is degene die het woord gebruikt die er betekenis aan verleent. De negatieve betekenis zegt veel over het niet accepteren van iemand, of een bevolkingsgroep. ‘Mongool’ op zich is niet meer dan een naam voor mensen die dezelfde chromosoom afwijking hebben. Het is pas een scheldwoord geworden doordat we blijkbaar moeite hebben het anders-zijn van mensen met Down te accepteren.

Wat heeft dit alles met roddelen te maken? Voor mij is roddelen een illustratie van het bovenstaande op kleine schaal. Door te roddelen zet je letterlijk de toon over iemand anders, die er bovendien ook nog eens niet bij is, en zich dus ook niet verweren kan. Het ‘wij’ en ‘zij’ principe werkt hier ook door: wij zijn goed en (de ander) is slecht/minder. Ik denk dat dat de aantrekkingskracht van roddelen ook is. Door samen te roddelen kun je een gevoel van eenheid en acceptatie ervaren. Mijn hypothese is dat er meer geroddeld wordt in omgevingen waar minder veiligheid ervaren wordt. Daar is het immers van belang om medestanders te zoeken, een, misschien wat kunstmatig maar wel bevredigend, gevoel van acceptatie en samenhang. Het idee van ‘samen staan we sterk’, zoiets. Zo bezien heeft roddelen vooral te maken met angst en gebrek aan vertrouwen. Angst dat een ander de overhand neemt, sterker, slimmer, mooier aardiger etc. is. Dus blijkbaar voel je jezelf dan niet zo sterk, slim, aardig. De roddel die je verspreid zegt dus veel meer over jou en jouw onzekerheden dan over de ander. Zo bezien maak je jezelf dan juist niet sterker maar veel kwetsbaarder: jouw onzekerheden liggen nu immers op straat!

Ik roddel wel eens. Ik voel me daar echter steeds minder goed bij want ik realiseer me dat het me geen energie geeft om me af te zetten tegen mensen en ander uit te sluiten. In tegendeel, het kost energie en levert me een gevoel van innerlijke onrust op. Al was het alleen maar de onzekerheid over of anderen ook zo over mij praten en mij daarmee buitensluiten. Maar ook omdat ik helemaal niet in een wereld wil leven die onderverdeelt, uitsluit, denkt in ‘wij’ en ‘zij’, uitgaat van negativiteit. Negativiteit kost energie, positiviteit levert energie op en verbindt, wat op zichzelf al energie oplevert. Het is niet moeilijk om niet te roddelen, wanneer ik me bewust blijf van het bovenstaande is het zo vanzelfsprekend om het niet meer te doen.

Een interessante stap verder is: zeg ik er wat van als anderen roddelen? Dat vind ik best moeilijk en hangt voor mij samen met: hoe goed ken ik de ander(en)? Hoe vertrouwd voel ik me bij hen? En hoe veilig? En hoe zit ik eigenlijk in mijn vel op het moment dat het gebeurd? Als ik er wat van zeg hoe is dat voor die ander? Gaat die zich juist vervelender voelen? Of, gaat de ander mij dan als mikpunt van roddel nemen?

Allemaal gedachten die ik me goed kan voorstellen maar die eigenlijk zo zeer de angst en onzekerheid in mij zelf voeden. Ik denk dan aan het Cherokee verhaal van de oude man die het kind vertelt over de voortdurende strijd van de twee wolven in ons: de slechte wolf van angst afgunst en haat die hebzuchtig is en haatdragend. En de goede wolf van liefde, vergevingsgezindheid en zachtaardigheid die behulpzaam en genereus is. De jongen vraagt de oude man: ‘Wie wint er?” en de oude man antwoord: ‘ Degene die jij voedt’ .

Ik neem me voor om er vanaf nu vaker wat van te zeggen als mensen roddelen. Dat is het voeden van verbinding en positiviteit. Dat is bouwen aan vertrouwen, van mij en van de ander. Dus van de wereld.

Alphenindewolken on line

Geinspireerd door de mooie wolken formaties van afgelopen tijd klikten er opeens een paar ideeen die al langer door mijn bewustzijn zweefden in elkaar en kan ik de geboorte van de nieuwe blog Alphenindewolken.blogspot.com aankondigen. Een blog met aandacht voor wat goed en mooi is in mijn leven, jouw leven en de wereld in het algemeen. Klik op de link en neem een kijkje en ik hoop op veel positeeve bijdragen!

Lege tijd

Een paar dagen geleden zat ik aan het water in een piepklein klapstoeltje. Het was warm, de zon scheen en de hemel was van dat stralende blauw. Ik zat lekker in de schaduw van een boom en keek omhoog naar de zachtjes heen en weer wiebelende blaadjes van de boom waardoorheen het helder blauw van de lucht schemerde. Opeens herinnerde ik me weer die eindeloos lijkende zomerdagen toen ik kind was en we in iedere zomer in Friesland op vakantie gingen. In mijn herinnering waren de vakanties een aaneenschakeling van zonovergoten dagen aan het meer, ruisend riet, altijd wel een briesje wind, handdoeken uitspreiden op de dijk waarachter de koeien loom graasden in de wei. Wat was het vanzelfsprekend om in het gras te liggen en naar de vogels in de lucht te kijken, of wolken voorbij zien drijven, ze volgen met je ogen. En he-le-maal NIETS doen. Wat een heerlijkheid!

Vakanties toen ik 13, 14 was. Liggen op de bank, beetje wegzakken en voor me uit staren, dromen…denken aan niets.

Als student op zaterdagmiddag in mijn stam-cafe, aan het Vrijthof in Maastricht; eind van de ochtend beginnen met een kop koffie en de krant, vrienden ontmoeten of niet en dan de uren voorbij laten glijden, glaasje port erbij. Ik kon daar alleen eindeloos zitten en kijken naar de mensen die voorbij kwamen. Ochtend die over ging in de middag, middag in de avond. Soms met een paar anderen wat gaan eten. Nergens naar toe hoeven.

Een gevoel van weemoed overviel me toen ik zo in sneltrein vaart een aantal van deze beelden aan me voorbij zag gaan; je kent het wel: wat wordt ik oud, wat lijkt het lang geleden, wat was dat mooi, wat ben ik daar nu ver van weg. Met een gezin met drie kinderen, twee bedrijven, de nodige hobby’s/interesses en sociale contacten is ´tijd´in mijn leven van een vanzelfsprekendheid een schaars en kostbaar goed geworden. ‘Lege tijd’ lijkt een begrip geworden waarvoor geen ruimte meer over is en als vanzelfsprekend afgedaan: Dat was toen, da’s nu niet meer mogelijk hoor, met het leven dat jij leidt!

Toch…wat is het weldadig om lege tijd momenten in je leven te hebben. En wat levert het niet op aan energie, inspiratie, ontspanning! Ik bedoel niet de ‘ quality time’ ontspannings – of meditatie- momenten met toch steeds binnen handbereik de wens tot resultaat (energie, inspiratie, ontspanning). Juist de momenten dat er geen enkele wens tot geen enkele resultaat bewust in mijn aandacht is. Geen concrete gedachten, geen focus, geen bewuste aandacht. Maar juist ook die momenten waarvan de volwassenen om me heen vroeger zeiden: ‘ Ga nu eens wat doen’, of nog erger; een tante of oom: ‘ Ik zie dat je je verveelt, weet je wat ga voor mij maar eens……’ . Of: ‘Heb je niets nuttigs te doen?’ Daar waar tijd schaars is wordt het laten verlopen van die tijd een kostbaar goed.

De paradox is dan wel weer dat wanneer je deze momenten bewust gaat inplannen het ook weer zo’n doelgerichte actie wordt, nuttig en zo… We zouden ongemerkt wat vaker lege tijd moeten uitnodigen in ons leven. Onnadrukkelijk als wel opgemerkte maar vooral niet te uitbundig welkom geheten gast. Een stiekem knipoogje zou het enige zijn wat er af kon, stiekem genieten van het niets.

Lege tijd, gewoon omdat het er is.

Loslaten

Lente en loslaten: heeft dat met elkaar te maken? Het lijkt wat vreemd, je zou het eerder bij het najaar plaatsen; vallende blaadjes, natuur die zich terugtrekt. Toch hield het me bezig en ontdekte ik dat juist het voorjaar ons een heel andere kant van loslaten voorhoudt. Het loslaten door acceptatie. Verbinding maken met dat wat er is, en aanvaarden dat het er is, zonder oordeel. En zonder vooropgezet doel. In de natuur ontwikkelen en groeien de planten naar gelang de omstandigheden. Is het een kouder voorjaar? Dan gaat de groei gewoon wat langzamer, Komen er meer zonnige dagen? Dan worden planten en bomen opeens veel meer gevoed en barsten er opeens overal bloesemkruinen open zoals ik vorige week zag. De boodschap die daaruit opeens voor mij duidelijk werd: door helemaal aanwezig te zijn in het moment van nu kun je optimaal gebruik maken van de mogelijkheden die het nu je biedt. Als een bloembol zich druk zou maken over of hij wel hard genoeg groeit en wanneer nu eindelijk die bloem eens tot bloei komt zou er van groei misschien niet zo veel meer komen. En je druk maken over de kou draagt er echt niet toe bij dat je sneller groeit. Toch is het heel menselijk om veel van onze energie te steken in verzet tegen of frustratie over veranderingen (of het gebrek eraan). Met als resultaat dat de weerstand meestal alleen maar groeit. Werkelijk aanvaarden dat ook kou, droogte, stilstand uiteindelijk bijdraagt aan datgene wat zich ontwikkelt lijkt een moeilijke stap als je hem niet neemt. Maar als je dat stapje wel zet ontdek je dat je heel veel ruimte creëert, dat er energie vrijkomt. Het geeft een enorm gevoel van rust en vrijheid om gewoon ‘te zijn’. En bewust te zijn van alles wat er is. Daar ook bewust contact mee te maken, allemaal deeltjes die ook jouw aandacht verdienen, die net weg hoeven of anders hoeven zijn. Dat kan gelden voor gevoelens, gebeurtenissen, mensen in je leven. Doordat je aandacht niet steeds op de toekomst en een verwacht eindresultaat is gericht maar helemaal (‘mindful’) in het hier en nu, heb je al je energie compleet in eigendom. Energie om te groeien, misschien. Misschien niet. Dat doet er dan eigenlijk niet meer toe.

Bewust Zijn in de file

Snel even je mail checken voordat je de deur uitvliegt naar een volgende afspraak. Onderweg word je gebeld; terwijl je probeert tot een gezamenlijke datum voor een overleg te komen luister je met een half oor naar de file meldingen: hè bah, nu alweer 3 kilometer op de A4, dat wordt haasten straks.
Snel maar even een sms-je sturen dat je waarschijnlijk later bent. Terwijl je je bericht intypt met een half oog op de file voor je, zie je dat er een nieuwe bericht is binnengekomen. De auto achter je toetert dat je door moet rijden, op de radio hoor je muziek; hé die plaat heb je al lang niet gehoord!
Herkenbare situatie?
Iedere dag in ons leven is vol van prikkels: geluiden, beelden, berichten… Voortdurend komen er van buiten af indrukken op ons af. Dat betekent dat onze aandacht en daarmee onze energie een groot deel van de dag extern is gericht. Daarmee kunnen we contact verliezen met wat we nu zelf eigenlijk willen en kunnen, met het hier en nu.
Gevolg kan zijn dat we ons chaotisch, ongeconcentreerd, geïrriteerd en uitgeput gaan voelen, gedeprimeerd en uitgeblust.
Om vanuit energie en evenwichtig in het leven te blijven staan is het goed om regelmatig bewust de aandacht naar binnen te richten en bewust te zijn van hoe het NU met ons is. Gewoon: om de balans even te voelen, om energie op te laden, en even bewust contact met jezelf te maken.
Daar zijn niet perse ingewikkelde of tijdrovende technieken of methodieken, een speciale cursus of aparte plek voor nodig.
Je kunt op veel momenten gedurende de dag even Bewust Zijn. Waar het om gaat is dat je even bewust je aandacht richt op jezelf. Hier en nu.

Oefening voor Bewust Zijn in de file:
Een oefening die je bijvoorbeeld in de file, bus of trein gemakkelijk kunt doen: Richt je aandacht op hoe je zit, voel je voeten op de grond en ‘reis’ met je aandacht even bewust je voetzolen langs. Voel je zitvlak op de bank of stoel, je rug tegen de leuning en adem uit. Stel je voor dat je met je uitademing alle spanning en vermoeidheid in je lichaam als met een douche straal mee laat stromen. Langs je ruggengraat en benen en via je voetzolen je lichaam uit. Dit kun je een paar keer herhalen.
Als je merkt dat je afgeleid wordt, richt je je aandacht weer op je adem en probeer je je uitademing weer te volgen je lichaam door naar je voetzolen.
Door je aandacht zo van boven in je lichaam naar beneden te laten gaan ‘zakt’ je energie, word je ademhaling wat dieper en zul je kunnen voelen dat je rustiger wordt.