woensdag 4 juli 2012

Is er dan niemand die even nadenkt? Uitpluggen en inzoomen


Ik ben dol op de actualiteit, vind het leuk om trends en nieuws te volgen. Ik hou van de snelheid van de Sociale Media, de ideeën die over elkaar heen buitelen, de inspiratie door links naar sites, ideeën die geopperd worden.  

Drie jaar geleden dacht ik daar nog heel anders over; lees maar wat ik schreef in mijn blog Getwitter

Inmiddels ben ik zelf volop deelnemer aan dit circus en ik geniet ervan. Toch blijf ik ook wel een beetje mezelf hoor! 

Want het blijft me opvallen hoe hak-tak-waan-van-de-dag veel on- en offline communicatie is. Reageren op een ander in plaats van zelfstandig een standpunt innemen. Ik verbaas mij erover hoe weinig onafhankelijk er gedacht wordt. Kranten nemen klakkeloos berichtgeving van elkaar over, politici mengen zich in discussies die niets met hun idealen te maken hebben en waardoor hun eigenlijke boodschap niet meer aan bod komt.  Er kan maar zo een hype ontstaan omdat iedereen reactie op reactie plaatst op Facebook en niemand die even de tijd neemt om  zich af te vragen: waar gaat dit eigenlijk over? Is het waar? Wat vind ik ervan?

Waar zijn de echt autonome en onafhankelijke denkers gebleven?

Durven we ook nog wel eens NIET mee te doen aan een discussie? Geen idee te hebben over een nieuwe trend, geen mening over aanhouden of ontslaan van de bondscoach, de verkiezing van een nieuwe gemeentenaam of andere gebeurtenissen. Of misschien wel een mening hebben, maar die niet direct overal debiteren maar gewoon voor jezelf houden, durven we dat? Eens even laten bezinken, er een nachtje over slapen? Mag er nog ruimte zijn om dingen van verschillende kanten te bekijken?

Ik kijk (bijna) niet meer naar programma’s als Pauw en Witteman, de Wereld Draait Door (precies!) omdat ik zo de echte interesse in elkaar en vooral de nuance mis. Ik houd toevallig erg van het spel van debatteren en vind het leuk om stellingen scherp neer te zetten. Maar ik zie in de on- en offline berichtgeving bijna alleen nog maar de uitgesproken meningen.

Ik denk dat we daarmee als maatschappij verschralen. Het gaat alleen nog om het ‘wat’ en niet meer om het ‘wie’ en ‘waarom’. Wie zegt iets en waarom zegt die persoon juist dat. Wat heeft dat met mij te maken en ben ik dan degene die daarop zou willen en moeten reageren?

Ik zou willen dat wat meer van de tafeldames en – heren in de praatprogramma’s zich met deze vragen bezig zouden houden en we hen wat vaker NIET zouden zien en horen.

Ik wil niet (meer) overal bovenop zitten, en hoef niet overal een mening over te hebben. Ik merk dat als ik niet af en toe even uitplug en me los maak van al die externe invloeden ik het contact met mijn eigen innerlijk kompas verlies. Dan loop ik al snel het risico dat ik niet meer bezig met de dingen die ik echt belangrijk vindt, waar ik inspiratie van krijg. Dan loopt mijn agenda vol met werkzaamheden, afspraken en verplichtingen en heb ik geen idee meer waarom ik dat allemaal doe. Ik raak dan vermoeid, geïrriteerd en gefrustreerd. Heb steeds maar het idee dat er ‘geen tijd is om…’ En dat klopt. Mijn eigen tijd wordt geabsorbeerd door de buitenwereld. Mijn wereld raakt daarmee steeds meer op de achtergrond.

Los van gebrek aan tijd verlies ik dan vooral ook contact met wat ik mijn innerlijke stem zou willen noemen. Dat waar ik als van nature op mee resoneer, wat mij als vanzelf in beweging zet omdat het bij mij past. Omdat het zinvol voor mij is. Dat waardoor ik een bijdrage klan leveren aan de wereld die er echt toe doet.

Ik vind het dus prettig om regelmatig ‘uit te pluggen’.

Ik zet dus Twitter en Facebook bewust uit, bijvoorbeeld in het weekend, of tijdens mijn werk. Evenals mijn mail. En ik probeer me ervan bewust te zijn of ik wel afspraken wil plannen op lege dagen.
Maar ook even afstand nemen van al die hoogoplopende meningfonteinen. Even andermans gedachten van me afschudden. Op zoek naar mijn eigen stroom die juist van binnenuit komt.

Die spoelt alles wat mijn zicht vertroebeld heeft weg en laat me weer inzoomen op waar het me eigenlijk om te doen was. Onafhankelijk, autonoom, van binnen uit.

P.S. De foto bij deze blog is er een uit een serie die mooi het fenomeen uitpluggen en inzoomen illustreert. Binnenkort meer!  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen