woensdag 13 juni 2012

Weggooien? Om de dooie dood niet!


“Ze moeten echt weg, ze hebben die koude periode niet overleefd” “Het ziet er niet uit, die bak met dode planten”. We staan voor de ingang van UMAI en kijken naar de planten bak, ooit ons fleurige en groene visitekaartje bij de voordeur. Sierlijke olijfboompjes omringd door heerlijk geurende lavendel. Beiden met dat mooie grijzig-groen blad. Echt een leuke binnenkomer.

Maar inderdaad, de opeens zo streng optredende vorstnachten lijken te hebben toegeslagen. Het is nu al ver in het voorjaar en nog geen groen puntje is te zien. 
We besluiten ze eruit te halen en de bak te vullen met nieuwe planten die het mogen gaan proberen.

Ik heb er moeite mee. We proberen toch even of er echt geen leven meer in de olijfboompjes zit…Hee! Een puntje groen verschijnt als je met je nagel krast langs de stam. Ik besluit dat ik ze toch bewaar. Op een bijna vergeten plekje in onze tuin krijgen drie boompjes een nieuwe kans.

Regelmatig zien we dat het echt over is. Geen teken van leven. Door de drukte en misschien gewoon slordigheid blijven ze staan, vergeten.

Dan, opeens, na maanden loop ik voorbij een van de boompjes als mijn oog op iets groens valt. Het zou toch niet….? Ik blijf staan en kijk heel goed: inderdaad! Op een van de takken zie ik ene heel klein groen puntje. Een nieuw blaadje! Al snel zie ik er meer verschijnen en ook een van de andere boompjes loopt uit.
Ik voel me ontroerd. Wat is het eigenlijk een wonder! Aan de buitenkant geen teken van leven, maandenlang lijkt het leven stil te staan, opgehouden te zijn. En toch, onder de oppervlakte blijkt de levenskracht onverwoestbaar.

Het was ook een flinke slag voor zo’n klein boompje. Twintig graden vorst, da’s flink als je wortels in een mediterraan klimaat liggen. Mag je daar even van bijkomen? In alle rust is er in het boompje keihard gewerkt aan het verzamelen van herstelkracht stel ik me zo voor. Eerst van binnenuit weer levenskracht verzamelen voor het aan de buitenzijde weer kan gaan groeien en bloeien.

En als het dan doorbreekt naar buiten dan gaat het ook hard. Zomaar vanzelf. Geen duwen of trekken bij nodig.

Mooie metafoor.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen