De klank van de Stilte

De klank van de stilte 

wekt mij tot leven

Beroert mijn huid

Zachtfluisterende streling

De klank van de stilte strekt uit

mijn oren

breidt uit

mijn wereld

De klank van de stilte

Verruimt mijn blik

Richt mij naar binnen

De klank van de stilte

Vertraagt

Versloomt

Mij

In mij

Zondag 13 mei Stadsverlichting: samen stil zijn verlicht je omgeving

Aan de laptop tussen de lego

'Wil je bloggen over werk en moederschap?' vroeg Sonja Broekhuizen van Joy Time Factor mij. Natuurlijk wil ik wat schrijven over combinatie van werk en moederschap. Ik heb daar zelfs heel veel over te melden. In deze blog wil ik echter eerst aandacht vragen voor de kinderen. In alle discussies die er zijn over de combinatie van werk en privé mis ik steevast de (positie van) de kinderen. Hoe doe je dat nou als man: in deeltijd werken? Kan je carrière maken met een papa- dag? Hoe kun je alle agenda’s zo efficiënt mogelijk op elkaar afstemmen?

Fulltime werken in 4 dagen of toch maar een dag crèche erbij?

Het is maar net hoe je wilt kijken…

Ik lees bijna geen kranten meer, en als ik het doe vooral de achtergrond artikelen. Actualiteitenprogramma’s en praatprogramma’s boeien me niet. Alleen het jeugdjournaal kan me nog wel eens boeien. Ik verbaas me namelijk steeds meer over de eenzijdige focus van de media op wat er  mis is, wat er fout gaat, waar het aan ontbreekt. Wat zegt dat over onze collectieve kijk op de werkelijkheid?Er is net zoveel reden om de kranten te vullen met datgene wat goed gaat, verrassende ontdekkingen, baanbrekende initiatieven, positieve ontwikkelingen. Economie is ook maar een idee. We doen of de economische voorspellingen gebaseerd zijn op controleerbare feiten maar de praktijk van de laatste jaren wijst uit dat als ergens achteraf volkomen uit de lucht gegrepen voorspellingen gedaan zijn dit in de economie is.

Fietsmeditatie

Maandagmorgen, lente. Op weg van de ene naar de andere afspraak, op de fiets. Gedachten drijven alle kanten uit. Opeens voel ik bewust de zon op mijn gezicht, een frisse mengeling van warmte en een lentebries.

Mijn oren openen zich: vogelgezang, klaterend water ergens uit een tuin. Een boor of schuurmachine in de verte. Geruis van verkeer op de achtergrond. Ik fiets tussen tuinen door.

Mijn ogen vangen de lange voorjaarsschaduwen op het fietspad, een mooi symmetrisch patroon. Kijk hoe een zonnestraal mij dit patroon aanwijst.



Op mijn huid voel ik de wind, nog fris van de vorst van vannacht. Haartjes in mijn neus bewegen met de in- uitstroom van lucht.

Mijn adem, laag in mijn lichaam.

Benen die de trappers bewegen, handen aan het stuur - de wind kriebelt zacht op mijn huid. Of is het de zon? Ik voel de wervels van mijn ruggengraat, mijn nek, daar zit nog wat spanning. Ik volg mijn adem naar binnen; en weer naar buiten.

Ik voel me ontspannen, aanwezig.

Doet u mij maar wat meer flow!

Door een vraag van Francis van Kleeff : Hoe werkt dat voor jou met moeiteloos leven; 'Go with the flow?' buitelden opeens gedachten en zinnen die al weken door mijn hoofd gingen in één stroom door elkaar en vormden een verhaal. Moeiteloos…

Ik ben een harde werker. Hard werken vind ik leuk, het geeft me energie en er is zoveel wat ik wil. Al van jongs af aan ben ik altijd wel ergens mee bezig, een plan, een idee, iets wat nog af moet…kortom: ik houd van actie. 

Door omstandigheden ben ik er in mijn leven regelmatig mee geconfronteerd dat mijn energie niet oneindig is. Ik ben meermalen (soms vrij hardhandig) geconfronteerd met mijn grenzen en merkte dat ik dat moeilijk vond (ehh… vind ;-))

Schoon schip maken

Neem jij weleens de tijd om op te schonen? De oerhollandse traditie van de voorjaarsschoonmaak is niet voor niets. Wapperende kleden aan de waslijn, nieuw behangetje, de vloer in de boenwas, emmers met sop, bezems en stoffers… het heeft wel degelijk een functie.

Alle spullen die je hebt bekijken, door je handen  laten gaan en bij jezelf nagaan of je ze eigenlijk nog nodig hebt. Wegdoen wat versleten is of wat je toch al lang niet meer gebruikt hebt. Ga eens na bij jezelf waarom je bewaart? Waar houd je eigenlijk aan vast? Wat wil je niet loslaten? 

En als je het weg zou doen: waar ontstaat dan ruimte voor? Durf jij schoon schip te maken?

Dertig Dagen Dankbaar

“Dankbaar moet je zijn, nederig en klein”; wie kent nog het liedje van Robert Long uit de jaren zeventig van de vorige eeuw? De tijd dat je door je ouders letterlijk om je oren werd geslagen om dankbaar te zijn. ‘Zeg eens netjes dank je wel’.

Dankbaar: dat had iets te maken met ‘verschuldigd zijn’ met ‘zo hoort het’ met, inderdaad, nederig en klein zijn tegenover een groter iets of iemand. Vaak in een religieuze context.
 Ik had er een hekel aan, dat dankbaarheids- gedoe. Omdat niet gevraagd werd naar wat ik er nou ECHT van vond, ik werd geacht te doen ‘wat hoort’. Je krijgt iets aan geboden en zegt netjes dank je wel. Het werd zelfs niet gewaardeerd wanneer je zei dat je het eigenlijk niet leuk vond (gekregen kleren), niet lekker (de andijvie van je oma). 

Het leerde mij dat ‘zo hoort het’ voorrang krijgt op ‘zo voelt het’ en ook dat dankbaar verbonden was met; niet vrij zijn. En, misschien wel het belangrijkste: dankbaar is verbonden met jezelf kleiner maken dan je bent. 

Een woord wat ik om al die redenen eigenlijk niet graag gebruikte.