Dertig Dagen Dankbaar

“Dankbaar moet je zijn, nederig en klein”; wie kent nog het liedje van Robert Long uit de jaren zeventig van de vorige eeuw? De tijd dat je door je ouders letterlijk om je oren werd geslagen om dankbaar te zijn. ‘Zeg eens netjes dank je wel’.

Dankbaar: dat had iets te maken met ‘verschuldigd zijn’ met ‘zo hoort het’ met, inderdaad, nederig en klein zijn tegenover een groter iets of iemand. Vaak in een religieuze context.
 Ik had er een hekel aan, dat dankbaarheids- gedoe. Omdat niet gevraagd werd naar wat ik er nou ECHT van vond, ik werd geacht te doen ‘wat hoort’. Je krijgt iets aan geboden en zegt netjes dank je wel. Het werd zelfs niet gewaardeerd wanneer je zei dat je het eigenlijk niet leuk vond (gekregen kleren), niet lekker (de andijvie van je oma). 

Het leerde mij dat ‘zo hoort het’ voorrang krijgt op ‘zo voelt het’ en ook dat dankbaar verbonden was met; niet vrij zijn. En, misschien wel het belangrijkste: dankbaar is verbonden met jezelf kleiner maken dan je bent. 

Een woord wat ik om al die redenen eigenlijk niet graag gebruikte.

Als je deelt ontvang je meer

Deel jij weleens met anderen? Je gedachten, je inzichten, je inspiratie, je diensten? Ik bedoel: echt delen, met aandacht voor degene die ontvangt. Delen omdat je daar plezier in hebt, omdat het je blij maakt als iets van jou goed terecht komt bij iemand anders. Delen is twee -richtingsverkeer, is niet gedachteloos de wereld in zenden. Delen heeft te maken met aandacht. Aandacht voor je mogelijke ontvangers en voor de potentiële mogelijkheden van anderen. Deel jij weleens een goed idee? Of houd je die eerst voor jezelf omdat je bang bent dat anderen er misschien mee aan de haal gaan? Zonder verwachtingen? Ben je bang dat je tekort komt als je zomaar deelt? Hoe vaak komt ‘ja- maar’ voor in je taalgebruik (en denk je stiekem dat er niet genoeg is voor iedereen?) Als je deelt deel je dan zonder verwachting op een wederdienst of –product? Kan dat wel; belangeloos delen?